Wypuść SaaS w katalogach z Claude Code: krok po kroku

To jedna kompletna seria zgłoszeń LaunchRepo z Claude Code, w kolejności, w jakiej przebiega: prompt, który wklejasz, pytania, które zadaje agent, połączenie z przeglądarką, zaplanowana seria i każdy stan, jaki może zapisać tracker. Opis odpowiada wydaniu zestawu 1.9.0 z 29 września 2026 roku, a wyjście terminala pokazane niżej pochodzi z prawdziwego uruchomienia skryptów samego zestawu 30 września 2026 roku. Jeśli najpierw chcesz wiedzieć, czy LaunchRepo w ogóle pasuje do Claude Code, strona o Claude Code odpowiada na to na jednym ekranie. Przewodnik po serii zgłoszeń od początku do końca opisuje tę samą serię dla dowolnego agenta.

W skrócie: Claude Code wykonuje powtarzalną pracę, czyli czyta playbooki, wypełnia formularze i prowadzi tracker. Ty wnosisz cztery rzeczy, które może wnieść tylko człowiek: fakty o produkcie, zalogowany Chrome, akceptację tekstów oraz CAPTCHA i monity dwuskładnikowe, które platformy zostawiają ludziom. Każdy wpis to nadal decyzja katalogu, a darmowe weryfikacje często trwają tygodnie, więc celem serii jest zestaw uczciwych, potwierdzonych zgłoszeń, a nie natychmiastowe strony.

Seria w skrócie

Krok	Co robi Claude Code	Co robisz ty	Dowód, że zadziałało
1. Prompt startowy	Tworzy prywatny obszar roboczy, uruchamia panel	Wklejasz jeden prompt	Otwiera się link 127.0.0.1
2. Onboarding	Przeprowadza z tobą wywiad, wypełnia product.json i copy.md	Odpowiadasz, poprawiasz, zatwierdzasz	Brief, pod którym byś się podpisał
3. Chrome	Konfiguruje Chrome DevTools MCP, przeprowadza widoczny test	Włączasz zdalne debugowanie, potwierdzasz monit Chrome	Widzisz, jak karta się porusza
4. Uprawnienia	Zapisuje zakres raz na produkt	Decydujesz o odznakach, kontach, e-mailu	authorizations.json
5. Seria	Planuje 10 zgłoszeń, jedna platforma naraz	Przejmujesz zadania, gdy agent prosi	Potwierdzona liczba w panelu
6. Tracker	Zapisuje każdy wynik z dowodem	Potwierdzasz publiczne wpisy	Jeden stan na platformę
7. Wznowienie	Zapisuje postęp i kolejne terminy	Nic, aż do następnej sesji	Następny agent kontynuuje

Krok 0: czego potrzebujesz

• Repozytorium. Po zakupie dostajesz zaproszenie do prywatnego repozytorium na GitHub. Sklonuj je i otwórz folder w Claude Code.
• Git i Python 3.10 lub nowszy na Windows, macOS lub Linux. Tracker, panel i skrypty pomocnicze korzystają wyłącznie z biblioteki standardowej Pythona, więc nie trzeba niczego instalować. Na Windows używasz py -3 wszędzie tam, gdzie dokumentacja mówi python3.
• Chrome, aktualny Node.js LTS i npm do połączenia z przeglądarką. Zestaw łączy się przez Chrome DevTools MCP, a jego tryb --autoConnect wymaga Chrome 144 lub nowszego.
• Fakty o produkcie: nazwa, URL, odbiorcy, prawdziwe funkcje, aktualny cennik, etap premiery, autentyczne zrzuty ekranu i logo.

Repozytorium zaleca uruchamianie Claude Code jako CLI w terminalu zamiast aplikacji desktopowej. To udokumentowany sposób pracy, a prompt startowy raz ci o tym przypomina.

Krok 1: prompt startowy

Wklej prompt z START.md dokładnie tak, jak jest napisany:

Recommend Claude Code CLI or Codex CLI in a terminal instead of the desktop apps for best results. If session metadata confirms desktop hosting, explicitly advise me to switch to the CLI and resume this same private workspace. Do not infer the host from a CLI engine version alone. Read AGENTS.md, then follow “Start the dashboard for the owner”. Create my private workspace if I do not have one yet, start the dashboard, and give me the link. Then lead ONBOARDING.md one phase at a time. Reuse recorded permissions instead of asking again unless their scope is missing or conflicting. Actually test my visible existing Chrome profile and intended identity as BROWSER-SETUP.md requires; use the OS fallback if needed. Use one platform/browser worker by default. Build the normal run only from suitable free-ready routes, keep research separate, and preserve any draft that needs one exact human CAPTCHA/2FA action. Never claim browser control bypasses or reduces those challenges.

Prompt zostaje po angielsku; Claude Code odpowiada w twoim języku, gdy tylko przeczyta instrukcje. Tworzy prywatny obszar roboczy obok sklonowanego repozytorium, więc twoje produkty i dane logowania nigdy nie trafiają do dostarczonego repozytorium. Potem uruchamia lokalny panel i odpowiada linkiem 127.0.0.1. Wszystko dalej może dziać się w tej karcie albo w czacie, bo formularze panelu zapisują te same pliki, które czyta agent.

Wolisz najpierw się rozejrzeć? python3 scripts/dashboard.py --demo uruchamia tymczasowy obszar roboczy z fikcyjnym produktem.

Krok 2: wywiad onboardingowy

ONBOARDING.md ma siedem faz, a agent prowadzi je po kolei. Zanim o cokolwiek zapyta, czyta istniejące pliki, więc druga sesja nigdy nie powtarza pierwszej.

Gdzie jesteśmy. Agent pyta o nazwę twojego pierwszego produktu, URL i folder z kodem lub notatkami, a przed kolejnymi pytaniami przegląda te źródła. Ustala też twój system operacyjny i to, które narzędzia przeglądarki naprawdę może wywołać. Instrukcje są tu bezpośrednie: sam terminal to nie sterowanie przeglądarką, a agentowi nie wolno twierdzić, że ma narzędzia, których sesja nie ma.

Prywatne miejsce. Claude Code pomaga ci utworzyć własne prywatne zdalne repozytorium dla obszaru roboczego i wyjaśnia, że zapisane tam dane logowania może przeczytać każdy, kto ma dostęp do tego repozytorium, łącznie z jego historią. Ty wybierasz: dane logowania w obszarze roboczym, odwołania do menedżera sekretów albo nic. Agent pyta też jeden raz, czy problemy mogą być zgłaszane opiekunom LaunchRepo jako GitHub issues, z usuniętymi sekretami i adresami e-mail. Brak odpowiedzi oznacza nie.

Produkt. Skrypt tworzy folder produktu, potem agent wypełnia na podstawie twoich odpowiedzi plik kontekstu produktu product.json i przeprowadza warsztat tekstów, z którego powstaje copy.md z wariantami dla różnych limitów pól. Niewiadome zostają puste. Planowane funkcje nigdy nie stają się dostępnymi.

Ta faza ustala też twoją najwcześniejszą datę premiery. Wiele katalogów w darmowych planach trzyma zgłoszenia w kolejce weryfikacji przez tygodnie, więc agent pyta, czy istnieje data, przed którą nic nie powinno zostać opublikowane, a tracker odrzuca potem każdy zapis scheduled sprzed tej daty.

Tożsamość. identity.json zawiera publiczne imię i nazwisko, e-mail do logowania oraz dane organizacji, na które się zgadzasz. Zanim cokolwiek z tego trafi do wpisu, agent przeprowadza briefing dotyczący wizerunku: trzy krótkie przykładowe zdania o tobie, pokazane dosłownie do poprawienia.

Krok 3: połączenie z Chrome i skrzynką pocztową

To krok, dzięki któremu działa cała reszta. Agent potrzebuje przeglądarki, którą widzisz i nadzorujesz, a BROWSER-SETUP.md obsługuje dokładnie jeden sposób połączenia: Chrome DevTools MCP przez zdalne debugowanie Chrome. Przewodnik po połączeniu z Chrome prowadzi przez obie drogi.

Droga A: twój istniejący Chrome. Sprawdź chrome://version (144 lub nowszy), otwórz chrome://inspect/#remote-debugging w tym Chrome, którego ma używać agent, i włącz tam zdalne debugowanie. Następnie zarejestruj serwer w Claude Code poleceniem claude mcp add; przewodnik po klientach Chrome DevTools MCP podaje dokładną linię, a repozytorium dodaje do niej --autoConnect. Własna dokumentacja MCP Claude Code wyjaśnia zakresy, jeśli chcesz mieć serwer tylko dla tego projektu.

Droga B: osobny profil. Jeśli brakuje przełącznika zdalnego debugowania albo automatyczne połączenie się nie udaje, Chrome startuje z własnym katalogiem profilu wewnątrz obszaru roboczego i lokalnym portem debugowania, a konfiguracja używa zamiast tego --browserUrl. W tym oknie logujesz się jeden raz. Port nigdy nie wychodzi poza localhost, a pliki cookie nigdy nie są kopiowane.

Potem przychodzi widoczny test. Otwierasz pustą kartę w wybranym profilu, agent przechodzi w niej na https://example.com/ i odczytuje nagłówek „Example Domain”, a ty potwierdzasz, że poruszyła się ta sama karta. To dowodzi kontroli nad tą jedną kartą przez Chrome DevTools Protocol, niczego więcej; działający proces MCP ani ukończony ekran OAuth nie są dowodem. Na macOS takie połączenie zwykle nie wymaga uprawnień Dostępności, Automatyzacji ani Nagrywania ekranu. Po twoim pierwszym prawdziwym logowaniu agent sprawdza w menu konta, czy tożsamość jest właściwa, i potwierdza dostęp do skrzynki, bo e-maile weryfikacyjne kończą większość rejestracji. Ręczne przekazywanie kodów to obsługiwane rozwiązanie awaryjne, które tracker zapisuje jako przekazanie zadania człowiekowi.

Po ponownym połączeniu Chrome może znowu pokazać swój monit o połączenie. To zabezpieczenie, a agent ma wyraźne polecenie, by nigdy nie obiecywać, że ono zniknie, i nigdy nie obchodzić CAPTCHA.

Krok 4: uprawnienia, raz na produkt

Zanim cokolwiek zostanie zgłoszone, agent czyta WEBSITE-AND-EMAIL.md i zadaje kilka pytań, których nie zada ponownie: gdzie jest kod twojej strony, jak się wdraża, która gałąź jest produkcyjna i czy może dodać wymagane odznaki katalogów do stopki, zrobić commit i ponownie wdrożyć stronę. Pyta też, czy dozwolone są darmowe rejestracje, darmowe ostateczne zgłoszenia i odpowiadające im działania w e-mailach weryfikacyjnych. Odpowiedzi, data i dokładny zakres trafiają do authorizations.json. Wydatki pozostają na zerze, a każda płatna oferta dodatkowa jest odrzucana.

Odmowa w sprawie odznak jest w porządku: wyklucza tylko katalogi, które ich wymagają. Każdy produkt dostaje własną zgodę, więc „tak” dla jednego produktu nigdy nie przechodzi na następny.

Krok 5: zaplanuj serię i obserwuj licznik

Teraz doctor.py oddziela brakującą konfigurację od uprawnień, na które się nie zgodziłeś, a agent otwiera planer serii. Wartości domyślne są celowe: 10 nowych zgłoszeń, jeden worker przeglądarki, łącznie 150 aktywnych minut i 15 na platformę. Do kolejki trafiają tylko ścieżki gotowe i darmowe: świeże, udokumentowane, działające i darmowe bez warunków. Ścieżki z warunkami są pokazywane osobno, razem z wymaganiami. Jeśli gotowych, pasujących ścieżek jest mniej niż twój cel, agent proponuje mniejszą, zgodną z prawdą serię. Tam, gdzie Claude Code obsługuje /goal, wygenerowany cel jest proponowany właśnie dla niego; w przeciwnym razie ten sam tekst działa jako zwykły prompt.

Tak wygląda seria w terminalu. 30 września 2026 roku utworzyliśmy skryptami zestawu świeży obszar roboczy i pusty produkt, a potem uruchomiliśmy udokumentowane polecenia. Poniższe linie są skopiowane z tego uruchomienia i skrócone do istotnych pól:

$ python3 scripts/run.py --project projects/my-product start --target 10 --total-minutes 150 --platform-minutes 15
  "target": 10,
  "parallel": 1,
  "remaining": 10,
$ python3 scripts/run.py --project projects/my-product claim pitchwall --worker worker-1 --window window-1
$ python3 scripts/record.py --project projects/my-product pitchwall live --worker worker-1 --note 'Thank-you page shown' --next-action 'Open the public listing'
Tracker rejected input: Public states require a reviewed URL and --confirmed-public
$ python3 scripts/record.py --project projects/my-product pitchwall submitted_pending_review --worker worker-1 --note 'Dashboard confirms Under Review' --next-action 'Recheck after the stated review window'
Recorded pitchwall: submitted_pending_review
$ python3 scripts/run.py --project projects/my-product status
  "completed_count": 1,
  "remaining": 9,

Warto zauważyć dwie rzeczy. Tracker odmówił nazwania strony z podziękowaniem live: stany publiczne wymagają zweryfikowanego adresu URL i twojego wyraźnego potwierdzenia. A uczciwy zapis, zgłoszenie w trakcie weryfikacji, przesunął licznik z 10 pozostałych na 9. Potwierdzenia przyjęcia liczą się do celu; nie musisz czekać tygodniami na publikację, żeby wiedzieć, że twoja seria robi postępy.

Po drodze spodziewaj się przekazań. Gdy pojawia się CAPTCHA, monit dwuskładnikowy albo niejasny stan konta, agent zostawia szkic otwarty, zapisuje prepared_needs_human z dokładnie jednym działaniem dla ciebie, a panel pokazuje je w sekcji „wymaga ciebie”. Rozwiązujesz to w tym samym oknie i seria toczy się dalej.

Krok 6: co oznaczają stany trackera

Każdy wynik przechodzi przez record.py do submissions.json, a panel pokazuje tych samych jedenaście stanów. Każdy wymaga minimalnej obserwacji, więc wyniku nie da się napompować. Tylko cztery z nich przesuwają licznik serii:

Stan	Minimalna obserwacja	Liczy się do celu serii
draft	Praca przygotowana, ostateczne zgłoszenie niepotwierdzone	Nie
prepared_needs_human	Jedna konkretna blokada, którą możesz usunąć tylko ty	Nie
submitted_pending_review	Platforma potwierdziła przyjęcie; moderacja w toku	Tak
queued	Platforma potwierdziła miejsce w kolejce	Tak
scheduled	Potwierdzona data w dniu twojej najwcześniejszej daty premiery lub później	Tak
live	Zweryfikowany publiczny URL plus twoje potwierdzenie	Tak
already_listed	Istniejący publiczny wpis, ten sam dowód co przy opublikowanym wpisie	Nie
blocked	Kryteria kwalifikacji, limit konta albo brakujący fakt	Nie
deferred_paid	Jedyna użyteczna ścieżka kosztuje; nic nie kupiono	Nie
not_a_fit	Odbiorcy lub kryteria wpisu nie pasują	Nie
unavailable	Ścieżki nie da się teraz użyć	Nie

Każda platforma liczy się raz na serię, niezależnie od tego, jak często jej stan zmieni się później. Hasło o statusie wpisu wyjaśnia słownictwo, a przewodnik po śledzeniu zgłoszeń omawia przypadki brzegowe, na przykład pole wyboru partnera, które obiecuje drugą stronę.

Krok 7: obszar roboczy gotowy do wznowienia

Na koniec sesji agent odhacza punkty onboardingu tylko dla kontroli, które naprawdę zaobserwował, zapisuje niewrażliwe dowody i otwarte kroki w SESSION.md, wpisuje kolejne terminy do FOLLOW-UP.md i przed wypchnięciem do twojego prywatnego zdalnego repozytorium przeprowadza kontrolę prywatności w git. Następna sesja, twoja albo innego agenta, najpierw czyta tracker: przekazania, zaplanowane premiery do sprawdzenia, potem oczekujące weryfikacje, których okno już minęło. Istniejące zapisy sprawdza ponownie, zamiast zgłaszać dwa razy.

To jest prawdziwa korzyść. Twój drugi produkt korzysta ponownie z konfiguracji przeglądarki, tożsamości, wzorca uprawnień i 299 aktywnych playbooków z migawki katalogu z 24 września 2026 roku; nowe są tylko product.json i teksty.

Co dalej

Jak to działa pokazuje kroki razem z filmem założyciela. Katalog platform pozwala przeczytać kilka publicznych przewodników przed podjęciem decyzji, a lista zmian wymienia każde wydanie zestawu. Chcesz, żeby Claude Code pisał też teksty marketingowe? Porównaj Claude Code marketing skills. Inne agenty są opisane na stronach agentów. Samo repozytorium kupujesz raz na stronie cennika.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Claude Code może sam zgłosić mój SaaS do katalogów?

W dużej mierze tak. Z repozytorium, połączonym Chrome i twoimi uprawnieniami Claude Code czyta każdy playbook, wypełnia formularz i zapisuje wynik. Ty zatwierdzasz teksty, potwierdzasz publiczne wpisy i rozwiązujesz CAPTCHA albo monity dwuskładnikowe, gdy seria na ciebie czeka.

Czy potrzebuję Claude Code CLI, czy wystarczy aplikacja desktopowa?

Repozytorium zaleca CLI w terminalu dla najlepszych wyników i mówi o tym prompt startowy. Aplikacja desktopowa nie jest zablokowana: jeśli w niej zostaniesz, agent kontynuuje zatwierdzoną pracę, a zapisany postęp pozostaje nienaruszony.

Ile trwa pierwsza seria?

Planer przewiduje 150 aktywnych minut na 10 platform, po 15 na platformę. To limity koordynacyjne, które wstrzymują serię po ich osiągnięciu, a nie obietnica szybkości, a czas, który spędzasz na przekazaniach, zależy od platform.

Co się dzieje, gdy katalog pokazuje CAPTCHA?

Agent zatrzymuje się przy wyzwaniu, zostawia szkic otwarty i zapisuje prepared_needs_human z jednym dokładnym działaniem dla ciebie. Rozwiązujesz je w tym samym oknie, a seria toczy się dalej od tego miejsca.

Czy ta sama instrukcja krok po kroku działa z Codex albo Cursor?

Tak. Pliki, tracker i konfiguracja przeglądarki są takie same dla każdego agenta, który potrafi czytać repozytorium i korzystać z Chrome DevTools MCP. Strony agentów wymieniają, czym różni się każde narzędzie.

Źródła: START.md, ONBOARDING.md, BROWSER-SETUP.md, WEBSITE-AND-EMAIL.md, RUNBOOK.md i CHANGELOG.md w zestawie LaunchRepo (wydanie 1.9.0, 29 września 2026 roku); prompt startowy przytoczony dosłownie; uruchomienie run.py i record.py 30 września 2026 roku; dokumentacja konfiguracji Chrome DevTools MCP (Chrome 144 lub nowszy dla --autoConnect), sprawdzona 30 września 2026 roku. Nie podajemy danych o czasie ani wynikach w przekroju klientów, bo żadnych nie mierzyliśmy.